CHRISTOPHE HOEDEMAKERS - Solo gitaar

Er was eens een berg met sneeuw.. met mooie meiden... Indruk maken met skiën? Jammer, mislukt... maar Christophe liet zich niet zo maar kisten. Na een korte observatie periode zag hij dat die meiden opkeken naar een jongen die wat gitaar aan het spelen was. "Ahaaaaaa..." dacht peinzende Christophe, "dat moet ik ook kunnen".

Hij ging in de leer bij zijn neef en leerde wat "basis akkoorden", ("kampvuur akkoordjes" noemen ze dat in het vakjargon. Het bleek toch te lukken.. de meisjes spookten steeds opnieuw in zijn achterhoofd (hoe hoe .. boeh hoeh hoeh...). Een paar weken later kocht hij zijn eerste goedkope klassieke gitaar.

Kampvuur na kampvuur versleten, gelijk nen echte zot... tot het hout op was. Stel je voor, Nirvana en nog eens Nirvana "goes classic", dag na dag. Dat klonk helaas niet echt Nirvana, ai ai.. . Zodus werd er druk gespaard voor een eerste electrsiche gitaar (dan zal er ook een tweede gekomen zijn zekerst?). Hiep hiep hoeraa, ik ben 14jaar en heb"mijn eerste elektrische gitaar gekocht met een 15watt versterker(tje).

Puglennijd, aanmodderen tot zijn 18de levensjaar, weinig inspiratie, te weinig kennis om toch te groeien. Actie genomen door op kot te gaan (om te studeren noemen ze dat). Daar kwam het baanbrekend moment... ontmoeting met een gitarist die kennis had van pentatonische toonladders, "de" basis voor soleerwerk uiteraard. "Sesam open u", en er ging een nieuwe wereld open (meisjes begonne al te loeren). De motivatie steeg want naar het schijnt is het eigenlijk allemaal backstage te doen.

1 jaar later, 19 jaar jong, klaar voor de grote sprong. Christophe heeft van het onbekende het bekend gemaakt door zijn eerste coverbandje "Sepia" op te richten. Normaal gezien "split "een "eerste bandje" al na één jaar. Dat was buiten superlocomotief Christophe gerekend. Drie jaar werd er geoefend, gespeeld en opgetreden. Was het allemaal fake? Nee hoor. Tijd om met familielid Edwin het groepeke "Fake" op te richten, weer voor 3 jaar. Helaas, onvermijdelijk, mister "split" weer daar.

Christophe ging effe met pré-pensioen (straf voor zo nen jonge kerel). Op een dag ging hij eens naar Shotgun kijken naar (met nu Shotgun familielid) Edwin aan de zang. Christophe dacht.. hm hm.. daar zouk ik ook wel bij wilen spelen. En zo gebeurde het. Die ene gitarist ging er vandoor en moest vevangen worden (in de volksmond zegt men "den ene zijn dood is den andere zijn brood). Edwin vroeg Christope, die inmiddels heel wat podium ervaring op deed, Shotgun te vervoegen...

En ne alweer 3 jaar met SHOTGUN te toeren gebeurde er niks, want steeds, toujours, still, immer noch... zijn we 5 jaar later en Christophe ziet het meer dan ooit zitten om nog veel meer plezier te maken, till the bitter end.

Meisjes, opgelet... ge zijt te laat, hij heeft al zijn geliefde gevonden, but If you see a golden boy on stage with his telecaster... then its Christophe from SHOTGUN, playing some amazing pentatonic scales.


The Band
Edwin Miranda
Johan Bens
Davy Sterckx
Marc Geuens
Christophe Hoedemakers
Dominique Van Rietvelde

Diverse Bijzonderheden:

Koen V.D. Velde (PA)
Glenn Bulterijs
Belichting